ALINTILAR

Alan Lightman’ın Bay Tanrı adlı kitabı, yaratılış mitini bir fizikçinin zarafeti ve bir şairin duyarlılığıyla yeniden kuran sıra dışı bir metin. Lightman, mutlak kudret sahibi Tanrı figürünü alıp hata yapan, şaşıran, evreni bir sanat eseri gibi bestelemenin derdine düşen sevimli bir varlığa dönüştürüyor. Yıldızların doğumu, zamanın başlangıcı, entropi gibi kavramlar adeta bir haiku sadeliğiyle anlatılıyor; bilimsel gerçekler şiirselliğe bürünüyor. Kitap, özgür irade ve acının gerekliliği gibi dev sorulara alegorik yanıtlar ararken okuru kozmik bir düşünce yolculuğuna çıkarıyor.

Ne var ki bu yolculuk her okura aynı hazzı vermeyebilir. Lightman’ın minimalist ve mesafeli üslubu, yaratılış gibi tutkulu bir eylemi zamanla laboratuvar raporu sakinliğine büründürüyor; karakterler derinlikli varlıklar olmaktan çıkıp yazarın felsefi pozisyonlarını taşıyan birer sözcüye dönüşüyor. Roman, sorduğu büyük soruların etrafında yeterince dolaşmaya sabır göstermiyor. Ayrıca ne saf bir edebiyat ne de felsefi bir deneme olabilmenin rahatlığına ulaşabiliyor; iki tür arasında sıkışıp kalarak okurda bir belirsizlik hissi yaratıyor.

Sonuç olarak Bay Tanrı, derin karakter tahlilleri veya sürükleyici bir olay örgüsü bekleyen okur için fazla soyut ve durgun kalacaktır. Ancak bilim ile maneviyatın kesişimine meraklıysanız, Italo Calvino’nun kozmik masallarındaki o şiirsel mizahı seviyorsanız, bu kısa kitap size evrenin ihtişamı üzerine düşünecek çok şey vadediyor. Kısaca büyüleyici bir düşünce deneyi.Keyifli okumalar:)

Özleyeceğim ama. Bir yenisi olacak...Sonra bir başkası.

"Ahir zamanda dini dünyaya alet eden,insanlara temiz ve ahlaklı görünen,dilleri şekerden daha tatlı,kalpleri kurdun kalbi gibi olan kimseler çıkacaktır."
Tirmizi,2404

Marx bir ülkenin hayatını parlamentodaki mücadeleler arkasından gören kimseleri meclis budalaları diye vasıflan­dırıyordu. Çeşitli budalalıklar var. İlmi problemleri sadece kendi uzmanlığı hudutları içine sıkıştırarak görmek de bir nevi budalalık değil mi?

İnsanoğlu gariptir.İlk başta büyük büyük sözler verir sonra o sözlerin altında ezilir kalır.Bir insanın gerçek karakteri verdiği sözleri tuttuğu kadardır.

"Allah kahretsin; ağızlarında savaştan başka laf yok. Sürekli dayak yiyorlar, bir de övünüyorlar bununla. Şu savaşı adamakıllı bir kaybetsinler artık, kaybetsinler, bu laf bitsin!"

İnsan başkasının kusurunu görür, kendi kusurunu unutur.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

O kadar yorgun ve yılgındım ki sanki tüm dünyanın yükünü omuzlarımda taşıyordum.

Başarma cesareti, derinlerde­ ki hoşnutluktan doğar.

Müzik siyasetten daha güçlü. Başkanın ne dediğine bakma­dan önce bizi dinlerler.

Bir kıza sırılsıklam aşık ola­bilir fakat aynı zamanda, farklı bir biçimde, başka bir kıza da aşık olabilirim. Bazen kendi kafamı karıştırıyorum galiba...

özledim seni...
ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir.
beynimi uyuşturuyor özlemin...
çok sık birlikte olmasak bile
benimle olduğunu bilmenin
bunca yıl içimi nasıl ısıttığını
yeni yeni anlıyorum
Yokluğun,
Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp
mütemadi bir boşluğa dönüşüyor...

Anlaşabildiğin, seni takdir eden ve sana saygı duyan insanlarla beraber ol.

Çoğu zaman haklı ya da haksız olduğumuzu kendimiz de bilemeyiz.
Sık sık buna inanır ve yanılırız…
Doğru derindedir.

İnsanlar ilginç öyküleri seviyorlardı; çünkü bunlar, bir saatliğine de olsa ağır günlük yaşamlarını unutturuyordu.

“İki gözünde iki ayrı okyanus. Birini geçseniz de ötekinde kesin kaybolursunuz.”

Evet. Ölüm.
İnsanın Tanrı'sına kavuşması.
O en kutsal an...
Tanrıya ulaşılan en kutsal an.
Varoluşun tek gerçek anı.
Ölüm...Tanrıyla birleşme.

Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin,
Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin.
Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır bir güldürür;
Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.
•📜 Özdemir Asaf

Onu kırmış olmalı yaşamında birisi… Dinlendikçe, susması, düşündükçe susması… Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi…