ALINTILAR

​"Bir başkasının yalnızlığına girmek, kendinizi kendi yalnızlığınızın içinde bulmaktır."

Bir gün hayat var, örneğin, sapasağlam bir adam, ne hastalık geçirmiş, ne de bir hastalık belirtisi var, yürüyor, çalışıyor, canının istediğini yapıyor. Sonra birden ölüm geliyor. Adam hafifçe düşüyor, koltuğa yığılıyor ve ölüyor.
​Bu o kadar ansızın oluyor ki, düşünmeye bile fırsat kalmıyor, zihin bir saniye önce neyle meşgulse onunla kalakalıyor. Ölüm, her şeyi silip süpürüyor ve geride hiçbir şey, hiçbir şey bırakmıyor, yalnızca bir ceset kalıyor. Bir insanın yaşadığına dair tek kanıt, geride bıraktığı nesneler oluyor.

“Hayat, gerçekten de akıp giden bir su…”
“Bizler de o suyun içinde, suyun istediği tarafa gitmeye mecbur odun parçaları!”
Nihat güldü.
“Meşe mi, gürgen mi?”
“Ne sayarsan say…”

Benim de mi düşüncelerim olacaktı,
Ben de mi böyle uykusuz kalacaktım,
Sessiz, sedasız mı olacaktım böyle?
Çok sevdiğim salatayı bile
Aramaz mı olacaktım?
Ben böyle mi olcaktım?

Hakikati seviniz, o da sizi sever; hakikati arayınız, o da sizi arar ve üstüne yalan Çin setleri gibi kalın duvarlar örsün, altında kalan hakikat bir ince iniltiyle, bir hafif rüzgâr dalgasıyla, herhangi bir küçük işaretle mevcudiyetini bildirir: Buradayım! der.

Ben de gülümsedim ve çılgın bir sevinçle hadisenin üstüne abanıyor, gayri hakiki bir nokta arıyordum fakat bir kere, inanmanın şehveti başladıktan sonra, hakikat olduğuna iman edilen şeyi bütün arzularıyla kucaklayan insanlar gibi sevinçten çıldırıyordum.

Mutlu sonlar masallar, mutsuz sonlar hikayeler içindir, derler. Çünkü masallar hayal, hikayeler gerçektir. Bilmedikleri şey ise şudur: Hayaller, gerçekleşme ihtimali olan hikayelerdir.

Bahçıvan bir toprağa çiçek ektiyse, açan çiçek de ona su vereni, herkes "sıradan bir çiçek" deyip üstüne basıp geçerken, onunla konuşanı, ezmeyi bırak; dokunmaya bile kıyamayanı bilmeliydi.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Uyursam geçer değil, geçerse uyuyabilirim.
Büyürsem unuturum değil, unutursam büyürüm.

​"Bir canın huzuru için kalbinin sesini susturanların hikayesi: Ahde Vefa."
— Google Play Kitaplar

Bazen en büyük fedakarlık, kendinden vazgeçmektir. Başkasının huzuru için kendi kalbine kilit vuranların sızısı çok başkadır...
​Sizce birini mutlu etmek için kendi kalbini susturmak sadakat midir, yoksa kendine haksızlık mı?